Ελληνική Γεωργία στο παρόν και στο άμεσο μέλλον

Η γεωργία,τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε με ρυθμούς απίστευτα μεγάλους και προσδιόρισε, για την Ελλάδα, διεθνώς αναγνωρίσιμη οικονομική μεγέθυνση. Υπερκαλύφθηκαν οι ανάγκες της χώρας σε προϊόντα διατροφής. Αυξήθηκε η παραγωγικότητα της εργασίας και απελευθερώθηκε εργατικό δυναμικό του γεωργικού πληθυσμού που συνέβαλε στην ανάπτυξη των άλλων τομέων της Οικονομίας ή μετανάστευσε οργανωμένα και έδωσε ζωτικό χώρο σε αυτούς που παρέμειναν.

Δυστυχώς, η προσπάθεια εκείνη υπήρξε αποκλειστικά τομεακή, και, ως εκ τούτου, τα αποτελέσματα της γεωργικής ανάπτυξης ενσωματώθηκαν άτακτα στην ελληνική Οικονομία και Κοινωνία
και κόστισαν υπερβολικά σε όρους ανάλωσης φυσικών πόρων, με την υπερεντατική χρησιμοποίηση τους και με την υπερβολική χρήση ισχυρά επιδοτούμενων λιπασμάτων και υλικών φυτοπροστασίας.

Η αστάθεια και η ποικιλομορφία της νομισματικής και οικονομικής πολιτικής που ασκήθηκε τότε, η υπερβολική αύξηση των επιτοκίων, τα οποία υπερέβησαν το 28% και οι επάλληλες «ρυθμίσεις» των χρεών των γεωργών με ανατοκισμό χωρίς όριο, η εκτροπή του πλούτου που δημιούργησε η γεωργική ανάπτυξη έξω από τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις και η σταδιακή υποβάθμιση των Υποδομών Τεχνικής Υποστήριξης της Γεωργίας, προσδιόρισαν την υπερχρέωση και την αποεπένδυση του γεωργικού τομέα.

Όλα αυτά αξιολογούνται ως μερικές μόνον από τις απαράδεκτες αστοχίες των

Κυβερνήσεων των πέντε τελευταίων δεκαετιών του 20^ου αιώνα, οι συνέπειες των οποίων επηρέασαν αρνητικά την πορεία του Γεωργικού Τομέα, όταν εισήλθε στην ευρωζώνη ανέτοιμος να αντιμετωπίσει τον έντονο ανταγωνισμό, χωρίς δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής, λόγω του ενιαίου νομίσματος.

Η Ελληνική Γεωργία κατά την πρώτη δεκαετία του 21 ου αιώνα

Η πρώτη δεκαετία του αιώνα που διανύουμε χαρακτηρίστηκε από τεχνητά υψηλό επίπεδο κοινωνικής ευημερίας του γεωργικού πληθυσμού, που προσδιορίστηκε: 

• Με την εισροή σημαντικών κοινοτικών οικονομικών πόρων.
• Με την διαγραφή μεγάλου μέρους των συσσωρευμένων χρεών του Γεωργικού Τομέα.
• Με την άτακτη και αδιαφανή συμπεριφορά των κοινωνικών ομάδων, στην οποίαν εντάσσονται η διαφθορά και η φοροδιαφυγή.
• Με τον αλόγιστο καταναλωτισμό, που υποστηρίχθηκε ισχυρά και με υπερδανεισμό.
• Με την αποσύνδεση των επιδοτήσεων από την παραγωγή, με σκοπό τη χρηματοδότηση των αναγκαίων γεωργικών αναδιαρθρώσεων, οι οποίες,όμως, ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. 

Παράλληλα η θέσπιση περιβαλλοντικών περιορισμών, η ένταξη της Χώρας στην ζώνη του ΕΥΡΩ και η απουσία προσπάθειας για μακροχρόνιας εμβέλειας σχεδιασμό προσαρμογής της γεωργίας σε συνθήκες ανταγωνισμού,  κατέστησαν το επίπεδο ευημερίας των γεωργικών νοικοκυριών μη διατηρήσιμο και προσδιόρισαν την σημερινή έντονη πτωτική πορεία του γεωργικού τομέα:

• Η γεωργική παραγωγή, σε απόλυτα μεγέθη, μειώνεται.
• Η αξία των εισαγωγών, κυρίως προϊόντων ζωικής παραγωγής,
• είναι σημαντική και αυξανόμενη.
• Το ισοζύγιο εξωτερικού εμπορίου γεωργικών προϊόντων διευρύνεται και έχει,
• επί του παρόντος, ασύμπτωτο όριο τα 3 δις.
• Τα γεωργικά εισοδήματα παρουσιάζουν επιταχυνόμενη πτωτική τάση

.

Εκτιμάται ότι, οι επιπτώσεις από την περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης στη γεωργία, θα προσδιορίσουν δυσχερώς διαχειρίσιμες κοινωνικές αναταραχές. Ως εκ τούτου η απουσία ολοκληρωμένης εθνικής γεωργικής πολιτικής, συμβατής με την ΚΓΠ, που να καλύπτει τις δύο επόμενες δεκαετίες,συνιστά ασύγνωστη αδράνεια.

Οι προτάσεις που δέχεται η Ελληνική Γεωργία στο παρόν και στο άμεσο μέλλον

Η γεωργία και η ύπαιθρος, κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών του αιώνα που διανύουμε, θα συνεχίσει να δέχεται πολλαπλές προκλήσεις.

Θα κληθεί να ανταποκριθεί στην πολυδιάστατη κρίση, κυρίως στην οικονομική και να ικανοποιήσει αξιόπιστα τις απαιτήσεις που έχουν από αυτήν η Οικονομία, η Κοινωνία και οι Οικολογία. Η ανταπόκριση της γεωργίας στις απαιτήσεις αυτές, υπο καθεστώς αμοιβαιότητας συμφερόντων, προϋποθέτει:  

• Πρώτον, την θεσμοθέτηση όχι μόνο κοινής αποδοχής διαδικασίες παραγωγής γεωργικών προϊόντων και δημόσιων περιβαλλοντικών αγαθών αλλά και κοινής αποδοχής κοστολόγηση των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να καλυφθεί το κόστος που συνεπάγεται η τήρηση τους
• Δεύτερον , την θεσμοθέτηση όχι μόνο συστημάτων πιστοποίησης της ποιότητας των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγει η γεωργία, αλλά και έγκυρου ελέγχου των συστημάτων αυτών, ώστε να υπάρξει εγγύηση ότι το αυξημένο κόστος έχει ουσιαστικό αντίκρισμα σε όρους απαιτήσεων των καταναλωτών.

Θα κληθεί, επίσης, η ελληνική γεωργία, να προσαρμοστεί στο«αξίωμα» ότι,

Με σταθερή ή/και μειούμενη την χρησιμοποιούμενη έκταση γεωργικής γης, η μέγιστη δυνατή απόδοσή της σε ποσότητα και ποιότητα προϊόντων και η ελάχιστη δυνατή περιβαλλοντική όχληση από τη λειτουργία της, είναι αντικρουόμενοι στόχοι.

Επομένως, οι γεωργοί θα κληθούν να αξιοποιήσουν νέες τεχνολογικές μεθόδους, που θα προκαλούν την μικρότερη συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση και την μεγαλύτερη δυνατή παραγωγή δημόσιων περιβαλλοντικών αγαθών κατά μονάδα παραγομένου προϊόντος.