Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης

Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, το μεθοδικό κλείσιμο μιας υγιούς εταιρίας

Η ιστορική Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης αποτελεί ουσιαστικά παρελθόν, καθώς η διοίκηση ανήγγειλε στους εργαζομένους της, την πρόθεσή της να κλείσει τα δύο από τα τρία εναπομείναντα εργοστάσιά της.Η εταιρία συμβούλων «Kantor» είχε αναλάβει την εκπόνηση αρκετών μελετών για έργα της κυβέρνησης Σαμαρά αλλά και για μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας. Μια από αυτές ήταν και η μελέτη για την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης.Η διοίκηση της εταιρίας δεν γνωστοποίησε

ποτέ το περιεχόμενο της μελέτης στους εργαζομένους, παρά μόνο ανακοίνωσαν πως οι συμβουλές της Kantor θα ακολουθηθούν κατά γράμμα.

Τα σχέδια της εταιρίας περιλαμβάνουν ακόμη την μετακίνηση των μισών εργαζομένων στο τελευταίο εργοστάσιο στο Πλατύ, ενώ οι υπόλοιποι θα μείνουν -άκουσον άκουσον- στα μέρη τους, ώστε να συντηρούν τα δύο κλειστά εργοστάσια!

 Η ιστορία

Με μια σωρεία αποφάσεων από το 2006 έως και σήμερα, η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης έφτασε από μια υγιής και κερδοφόρα επιχείρηση που κάλυπτε τις ανάγκες Ελλάδας και Βαλκανίων σε ζάχαρη, να καταντήσει μια πτωχευμένη εταιρία που οδεύει προς την κάλαθο των αχρήστων.

Τότε  η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να μειωθεί η παραγωγή της EBZ  από 300.000 τόνους σε 158.000 τόνους (ποσόστωση) λαμβάνοντας μια γενναία αποζημίωση 80 εκατ. ευρώ που χάθηκε μέσα στα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού. Η απόφαση απεδείχθη λανθασμένη γιατί από την πολιτική αυτήν ωφελήθηκαν κυρίως οι πρώην γαλλικές αποικίες στην Αφρική καθώς επετράπη η εισαγωγή χωρίς δασμούς από χώρες της Μαύρης Ηπείρου και οι επιχειρήσεις του πλεονασματικού σε ζάχαρη Βορρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης που πωλούσαν το προϊόν στον ελλειμματικό Νότο.

Αποτέλεσμα ήταν να κλείσουν δύο από τα πέντε ζαχαρουργεία της εταιρείας σε Ξάνθη και Λάρισα και σήμερα να θεωρείται επιβεβλημένη η αναστολή λειτουργίας των μονάδων σε Ορεστιάδα και Σέρρες.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, το κλείσιμο των εργοστασίων έρχεται ως συνέπεια των εξευτελιστικών τιμών που έδωσε, για άλλη μια χρονιά, στους αγρότες η ΕΒΖ, με αποτέλεσμα να μην καλλιεργηθούν πολλά στρέμματα.

Μέσα στην τελευταία 10ετία, η ΕΒΖ έκλεισε τα εργοστάσιά της σε Λάρισα και Ξάνθη, σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, ώστε αυτά να μετατραπούν σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Αυτή τη στιγμή, το εργοστάσιο στη Λάρισα χρησιμοποιείται ως συσκευαστήριο για εισαγόμενη ζάχαρη, ενώ το εργοστάσιο της Ξάνθης φιλοξενεί... αράχνες.

Στα τρία εργοστάσια (Ημαθία, Σέρρες, Ορεστιάδα) και συνολικά στην εταιρία, φέτος απέμειναν να εργάζονται 265 εργαζόμενοι από τους 1.300 που απασχολούνταν περίπου πριν από 10 χρόνια. Επίσης, έχει συρρικνωθεί στο ελάχιστο και ο αριθμός των εποχιακών εργαζομένων που σε φουλ ρυθμούς παραγωγής έφτανε περίπου τους 800 εργαζόμενους.

Κλείσιμο “ψηφίζει” και η Πειραιώς

Η ΕΒΖ ήταν μια από τις λίγες μακροχρόνια επικερδείς επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Θυγατρική της ΑΤΕ, κάλυπτε τη ζήτηση ζάχαρης σε Ελλάδα και Βαλκάνια με την παραγωγή της επί σειρά ετών, μέχρι το 2006. Βάσει των τότε κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συνδιαμόρφωσαν και υλοποίησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, η Ελλάδα εκχώρησε σχεδόν το 50% της εθνικής ποσόστωσης σε ζάχαρη, με αποτέλεσμα σήμερα η ποσόστωση να είναι 158.000 τόνοι, από 300.000 που ήταν πριν και αντιστοιχούσε στις ανάγκες της χώρας.

Αν και θυγατρική της ΑΤΕ, η ΕΒΖ υποχρεωνόταν να δανείζεται από τη μαμά εταιρία και μάλιστα με το σχεδόν παράλογο επιτόκιο του 12%. Όταν η ΑΤΕ εξαγοράστηκε σκανδαλωδώς από την Τράπεζα Πειραιώς έναντι πινακίου φακής, τα χρέη της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, ύψους 137 εκ. ευρώ (42 εκατομμύρια περισσότερα από όσα έδωσε η Πειραιώς για να ολόκληρη την ΑΤΕ), πέρασαν στον τραπεζικό κολοσσό.

Σήμερα, και η Πειραιώς προκρίνει τη λύση της αδρανοποίησης των εργοστασίων, προκειμένου να μειωθούν τα αυξημένα λειτουργικά κόστη της βιομηχανίας που σύμφωνα με την εταιρία έχουν εκτινάξει το κόστος παραγωγής στα 900 ευρώ τον τόνο όταν οι τιμές πώλησης έχουν πέσει κάτω από τα 500 ευρώ.

Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης είναι ένα μόνο παράδειγμα εταιρίας που εξωθείται στον εργασιακό Μεσαίωνα και την ανέχεια με μεθοδικές κινήσεις, ώστε να καταντήσει έρμαιο των ξένων επενδυτών. Την ίδια στιγμή οι κυβερνώντες διατείνονται την πλασματική ανάπτυξη μιας Ελλάδας που παραπαίει.

Η επιδότηση των τεύτλων θα έδινε λύση

Η παραγωγή της εταιρείας που ιδρύθηκε το 1960 και αποτελεί σημείο αναφοράς για τη βιομηχανία στη Β. Ελλάδα έχει περιοριστεί σε 40.000 τόνους και από τους επιπλέον 120.000 τόνους που υπολείπονται για να «πιαστεί» η ποσόστωση, το μεγαλύτερο μέρος παράγεται φασόν για λογαριασμό της ΕΒΖ σε ευρωπαϊκά εργοστάσια.

Η ΕΒΖ τα χρόνια της ακμής συνεργαζόταν με 10.000 τευτλοπαραγωγούς, ενώ τώρα έχουν απομείνει μόνο 3.000. Περίπου 1,5 εκατ. στρέμματα βρίσκονται σε αγρανάπαυση. Θα πρέπει να υπάρξει μια σωστή σχέση επιχείρησης και αγροτών για να αξιοποιηθούν τα ανεκμετάλλευτα στρέμματα, αναφέρουν παράγοντες της αγοράς και επισημαίνουν πως τη λύση θα μπορούσε να τη δώσει ο υπουργός Γεωργίας.

«Η ευρωπαϊκή επιδότηση για το βαμβάκι, που είναι το πιο δημοφιλές αγροτικό προϊόν, είναι 70 ευρώ το στρέμμα και για το τεύτλο μηδενική. Θα πρέπει να δώσουμε κίνητρο στους αγρότες να βάλουν τεύτλα. Θα μπορούσε ο υπουργός Γεωργίας από τις αρχές του 2015 με την αλλαγή της ΚΑΠ να μοιράσει επιδοτήσεις και στους τευτλοπαραγωγούς. Για 200.000 στρέμματα το ποσό ανέρχεται μόλις στα 14 εκατ. ευρώ» τονίζουν χαρακτηριστικά.

Θα πρέπει να επισημανθεί πως στο τέλος του 2017 παύει η υποχρέωση της Ελλάδας για πλαφόν στην παραγωγή ζάχαρης. Αυτό το διάστημα που μεσολαβεί μπορεί να τεθούν οι βάσεις για να αναστηθεί η βιομηχανία με τη συνδρομή των αγροτών, της Τράπεζας Πειραιώς και ενδεχομένως του στρατηγικού επενδυτή.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Την επόμενη εβδομάδα ολοκληρώνεται ο διαχειριστικός έλεγχος στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, τα αποτελέσματα του οποίου θα παραδοθούν στον εισαγγελέα. Όπως έγινε γνωστό, ερευνώνται τυχόν ευθύνες ή παραλείψεις προηγούμενων διοικήσεων, πρώην, αλλά και νυν στελεχών που φέρονται ότι ζημίωσαν την επιχείρηση, τυχόν «τριγωνικές συναλλαγές», ως και διακίνηση «μαύρου χρήματος».

Όπως έγινε γνωστό κατά την ενημέρωση των μετόχων, η ενίσχυση της ΕΒΖ με 30 εκατομμύρια ευρώ από τα χρήματα εκκαθάρισης της ΑΤΕ ήταν μία σημαντική, αλλά μερική ενίσχυση της εταιρίας, η οποία όμως χρειαζόταν τουλάχιστον τα διπλάσια για να ορθοποδήσει, ούσα απαξιωμένη και καταχρεωμένη. Όπως τονίστηκε, σήμερα μετά και την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου κατά 36,4 εκατομμύρια ευρώ, όπως αποφάσισε η έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων, θα συνεχίσει να έχει αρνητικά ίδια κεφάλαια.

Αναφερόμενος στην πορεία της εταιρείας, ο πρόεδρος Γιώργος Κυπαρισσίδης-Κοκκινίδης παρουσίασε τις ενέργειες της νέας διοίκησης, με στόχο την εξασφάλιση συνεργασιών και έργου, αλλά και τη διεκδίκηση των οφειλών τρίτων που ανέρχονται σε περίπου 70 εκατομμύρια ευρώ.

Οι προσπάθειες της ΕΒΖ για να σταθεί όρθια κινούνται προς κάθε κατεύθυνση. Εκτός από την προσδοκώμενη, «μεγάλη συνεργασία» με οίκο της Βραζιλίας, συζητάει την προοπτική συνεργασίας με ευρωπαϊκή εταιρεία για την παραγωγή στεβιοζάχαρης, αρχικά με στέβια που παράγεται στο εξωτερικό. Στρέφεται επίσης και σε άλλες εμπορικές δραστηριότητες κι άλλους πιθανούς τρόπους αξιοποίησης των εγκαταστάσεών της.

Όπως έγινε γνωστό, στα μέσα του Οκτώβρη αναμένεται να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο της Ορεστιάδας που είχε κλείσει τον Ιούλιο του 2014, ενώ σε πλήρη εξέλιξη είναι η λειτουργία του εργοστασίου στο Πλατύ Ημαθίας. Αναφορικά με το εργοστάσιο των Σερρών, 55 μόνιμοι υπάλληλοι απασχολούνται στην παραλαβή των τεύτλων και στην αποστολή τους στο Πλατύ και απασχολούνται ακόμη 5 άτομα εποχικό προσωπικό.

Όσον αφορά στην Τράπεζα Πειραιώς, η οποία έχει αρνηθεί να παρέχει περαιτέρω χρηματοδότηση, η ΕΒΖ υπέγραψε «συμφωνία ειρήνευσης». Υπό αυτές τις συνθήκες, η τράπεζα μείωσε το επιτόκιο στα δάνεια της εταιρείας στο 3,5% και δεσμεύτηκε μέχρι την παρουσίαση του νέου business plan και την ολοκλήρωση των συζητήσεων με τη διοίκηση της ΕΒΖ, να μη κινηθεί κατά της επιχείρησης, διεκδικώντας τα δάνεια που της οφείλει.

Ας σημειωθεί ότι η επιχείρηση, μέσα σε πέντε μήνες κατέβαλε 18 εκατομμύρια στη Πειραιώς για δάνεια που είχαν ληφθεί προκειμένου να καταβληθούν υποχρεώσεις προς παραγωγούς και τρίτους, από την προηγούμενη σεζόν.

Σε κάθε περίπτωση, γεγονός είναι ότι καταβάλλεται μία υπερπροσπάθεια για να σωθεί η ΕΒΖ, που πλέον αποκλείεται να «ξαναβγεί με διαγωνισμό για την αναζήτηση αγοραστή», καθώς ο εκκαθαριστής κρίνει άσκοπη μία τέτοια ενέργεια.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αναγέννηση της καλλιέργειας.