«… ήρθε η ώρα η Αριστερά, για πρώτη φορά από κυβερνητική θέση ευθύνης, να πρέπει να πει τι είδους εργαλεία θέλει για την ανάπτυξη και πως εννοεί την παραγωγική ανασυγκρότηση για να έχουμε ανάπτυξη (και όχι διόγκωση) της Οικονομίας αλλά και ποιους πρέπει αυτή να ευνοήσει περισσότερο ή λιγότερο και γιατί.»
Η μέχρι τώρα ρητορική της Αριστεράς πάνω στον χαρακτήρα της Ανάπτυξης ή της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης περιορίζονταν σε μια ακολουθία από σωστά «ούτε, ούτε, δεν, δεν» και, συνήθως τελείωνε εκεί. Με εξαιρέσεις φυσικά, όπως για παράδειγμα το βαρυσήμαντο έργο του Δημήτρη Μπάτση που είχε γράψει το
