ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ

Γεωργία,ως ένας διευρυμένος όρος

 

Μια τεκμηριωμένη άποψη, προς όλα τα επίπεδα της Πολιτειακής και Πολικής Ηγεσίας της Χώρας και των Συλλογικών Φορέων που υπηρετούν την γεωργία, για την σκοπιμότητα ανάληψης πρωτοβουλίας στρατηγικού σχεδιασμού ανάπτυξης της Ελληνικής γεωργίας, προκειμένου να αξιοποιηθεί το συγκριτικό λειτουργικό πλεονέκτημά της.Το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίον το «Σύστημα της Γεωργίας» θα λειτουργήσει και οι γεωργοί θα διαδραματίσουν τον παραγωγικό τους ρόλο, ως προμηθευτές προϊόντων διατροφής και θα ασκήσουν το λειτούργημά τους, ως φροντιστές των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος, είναι το μεγάλο ζητούμενο, εάν, τα αποτελέσματα της λειτουργίας του«Συστήματος της Γεωργίας» θα πρέπει να ανταποκρίνονται σε προκαθορισμένες στοχεύσεις.

 

H γεωργία, η κτηνοτροφία, η Δασοπονία, η Κτηνιατρική, η Γεωπονία ως διακεκριμένοι ανεξάρτητοι τομείς της Οικονομίας,θεωρούνται αλληλοπροσδιοριζόμενα στοιχεία ενός ενιαίου «παραγωγικού συστήματος», ενταγμένου σε συγκεκριμένο οικο-σύστημα της υπαίθρου. Η θεώρηση αυτή ανταποκρίνεται:

• Στην ευαισθησία για το περιβάλλον και τον προβληματισμό για την πιθανολογούμενη κλιματική αλλαγή

• Στην συνεχή αύξηση του πληθυσμού και του προσδόκιμου ζωής στον πλανήτη

• Στην διευρυνόμενη ελευθερία διακίνησης προσώπων, αγαθών και υπηρεσιών υπό καθεστώς ανταγωνισμού και αυξημένων κοινωνικών απαιτήσεων για ποιότητα ζωής και για συνεχώς βελτιούμενο επίπεδο κοινωνικής ευημερίας.

 

Ο όρος «γεωργία» με την ευρεία έννοιά του, όπως χρησιμοποιείται στα πλαίσια της ΕΕ. περιλαμβάνει την συσσωρευμένη και εξελισσόμενη γνώση και πράξη χειρισμού φυτών και ζώων, της χλωρίδας και πανίδας γενικότερα,για παραγωγή όχι μόνον πρωτογενών προϊόντων, τα οποία, με πρόσθετες υπηρεσίες μετασυλλεκτικού χειρισμού τους, καθίστανται προϊόντα διατροφής ανθρώπων και ζώων, αλλά και δημοσίων περιβαλλοντικών αγαθών, με αυξανόμενη ζήτηση από το σύνολο της Κοινωνίας. Με την έννοια αυτή οι καλλιέργειες, η κτηνοτροφία, τα δάση και, γενικότερα, η χλωρίδα και πανίδα,συνιστούν την«γενικευμένη και άστεγη βιολογική βιομηχανία της υπαίθρου,η οποία στηρίζεται στη φυτοσυνθετική λειτουργία των φυτών, στο έδαφος,στο νερό, στον ήλιο, στην εκάστοτε διαθέσιμη γεωργική τεχνολογία και στην αγωνία και τον ιδρώτα του γεωργικού πληθυσμού. Προσδιορίζει την απασχόληση όχι μόνο των γεωργών αλλά και όσων ασχολούνται στην αγρο-διατροφική αλυσίδα και, ταυτόχρονα, προάγει την αειφορία των φυσικών πόρων κοινωνικής ιδιοκτησίας και υποστηρίζει τον τουρισμό με εποχικό εργατικό δυναμικό, με τρόφιμα και με ελκυστικό φυσικό περιβάλλον».

Επομένως, η «γεωργία», από τη φύση της είναι παραγωγική δραστηριότητα  Υψηλού βαθμού αβεβαιότητας και, με τις αναμενόμενες επιπτώσεις της πιθανολογούμενης κλιματικής αλλαγής και λειψυδρίας, θα καταστεί και υψηλού κινδύνου.Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον διατροφικό και οικολογικό της ρόλο, τεκμηριώνει την υποχρέωση της Πολιτείας για στοχευμένη προστασία της και καθιστά την εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής παρέμβαση «Δημοσίου Συμφέροντος». Η παρέμβαση αυτή, για να είναι αποτελεσματική ως προς το κόστος που συνεπάγεται και ως προς τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, χρειάζεται σχεδιασμό σε βάθος χρόνου, ώστε να υπάρξει όχι μόνον στρατηγική κοινής αποδοχής για την ανάπτυξη της ελληνικής γεωργίας, αλλά και συγκλίνουσα στη στρατηγική αυτή θεσμική,τεχνική και οικονομική υποστήριξη από την Πολιτεία για την εφαρμογή της σε βάθος χρόνου.

 

Η «γεωργία»,με την γενικευμένη διασπορά της στο φυσικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον της υπαίθρου, και με την αλληλοεξάρτησή της με όλες τις άλλες παραγωγικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται εκεί, συνιστά προσδιοριστική μεταβλητή της οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής ανάπτυξης και ισορροπίας της υπαίθρου. Ως εκ τούτου η «ύπαιθρος», ως ο υποδοχέας της «γεωργίας» και η «γεωργία» ως η πολυδιάστατη συνιστώσα του οικοσυστήματος, της Οικονομίας και των τοπικών Κοινωνιών της υπαίθρου, αλληλοπροσδιορίζονται και, επομένως, «δεν νοείται ανεπτυγμένη ύπαιθρος χωρίς ανεπτυγμένη γεωργία και, αντίθετα, δεν μπορεί να υπάρξει ανεπτυγμένη γεωργία σε μη ανεπτυγμένη ύπαιθρο».